Rood licht betekent stoppen...Tegen oudere mensen zeg je U...Als je iets krijgt zeg je "dank je wel"...
Dit zijn regeltjes die duidelijk door mensen zijn bedacht. Je hebt een keuze of je deze regels opvolgt of niet. Dit zijn alle drie regels van sociale aard. Met sociale consequenties (boete, 'brutale vlegel!'). Het wel of niet opvolgen heeft geen gevolgen voor de cognitieve ontwikkeling.
Toch zijn er ook regels die door mensen zijn bedacht die wel degelijk invloed hebben op het wel of niet slagen op school...
'Dit is een 3'
'Zo ziet een b eruit'
'Bij 25 hoor je eerst een 5 maar we schrijven eerst een 2'
Dit zijn regeltjes die bedacht zijn; er is niets (natuurlijks) aan! Kinderen die een gemiddelde (vreselijk woord) ontwikkeling doormaken kunnen deze regels makkelijk eigen maken. Zij zijn rond hun derde jaar van een beelddenker overgegaan in een woorddenker.
Nu is er een klein percentage dat deze overstap niet maakt...die kinderen blijven heerlijke creatieve beelddenkers. Zijn (licht) chaotisch, impulsief, kunnen lekker dagdromen, hebben een geweldig ritmegevoel, komen snel tot originele oplossingen, hebben een ruimtelijk inzicht waar je U tegen zegt...kortom hele leuke mensen!
Nu is het onderwijs helaas meestal niet 'ingericht' op deze prachtige kids. Ze krijgen vaak de diagnose "Asperger", dyslexie, AD(H)D, enz. En waarom?
Omdat ze zich niet 'aanpassen' aan de regeltjesjungle!!
Gevolg: Kinderen die gefrustreerd raken omdat ze de leerstof niet in het koppie krijgen, leerkrachten die gefrustreerd raken omdat ze dezelfde som 'toch al zes keer hebben uitgelegd en het nog steeds niet landt' en gefrustreerde ouders omdat hun kind niet vooruit gaat met lezen en spelling of zelfs achteruit gaat!
Wat is het toch jammer dat deze groep de leerstof niet op die manier aangeboden krijgt die wel bij hen past; namelijk VISUEEL!
Het is zo simpel en het onderwijs hoeft echt niet bang te zijn dat er een cultuuromslag voor nodig is; bied bijvoorbeeld de spellingwoorden op een andere manier aan, laat Zien wat er gebeurt bij tafelsommen, maak het klokkijken logisch...
Ik als leerkracht ben nu vooral gefrustreerd omdat mijn groep 8 rugzakleerlingen hier al veel eerder mee in aanraking hadden kunnen komen, maar gelukkig kan ik ze dit schooljaar nog een geschenk meegeven: rekenen en spelling volgens de methode "Ik leer anders"!
De volgende stap is mijn collega's op de hoogte brengen van deze manier van lesstof overbrengen en dan ben ik er van overtuigd dat dit zich als een olievlek gaat uitbreiden...!
PAK DE OORZAAK VAN DE 'PROBLEMEN' AAN IPV ALLEEN DE SYMPTOMEN BESTRIJDEN!
In dit geval: niet steeds meer van hetzelfde fout aanbieden maar in 1 keer raak schieten!
Passend onderwijs gaat wat mij betreft ook echt elk kind passen!
Meer info over deze snelle en praktische methode:
http://www.leerproblemen-beelddenken.nl/
http://www.autihulp.nl
Impulsief? Creatief? Ruimtelijk inzicht? Dagdromen? Ritmegevoel?
Maar bovenal LIEF?
maandag 28 februari 2011
maandag 7 februari 2011
En moet je me nu eens zien! Over pesten...
"Maar ik heb toch bij jou in de klas gezeten vroeger? Wat leuk dat ik je nu hier tegenkom!"
Ja...echt leuk...Je moest eens weten hoe jij mijn leven hebt beinvloed...
Heel raar hoe het leven kan lopen. Dat ik nu op mijn werk degene tegenkom die mijn lagere schooltijd tot een hel maakte had ik nooit kunnen bedenken.
Vanaf de tijd dat ik naar school ging voelde ik me anders dan anderen. Het liep nooit zoals ik wilde; op de een of andere manier werd het of ruzie, of stond ik uiteindelijk alleen omdat de anderen mij links lieten liggen. De 'sociale scripts' waren me niet duidelijk. Elke dag weer was het worstelen om te begrijpen waar de andere kinderen mee bezig waren en als ik er eindelijk achter was, waren ze alweer met iets anders bezig...
Gelukkig had ik 1 vriendinnetje. Zij was ook 'anders' en samen waren we een goed setje. Destijds waren we gewoon twee aparte kinderen; tegenwoordig zouden we allebei een stempel hebben gekregen. Zij het stempel Hoogbegaafd en ik het stempel Asperger.
In onze klas zat een meisje dat geen vader meer had, D. Zij had lang bruin haar en een hele grote mond. Door deze grote mond had ze veel 'vriendinnen'. Hun grootste hobby was het pesten van een klasgenootje...ik dus. Verbaal, fysiek, de hele rataplan hebben ze op me losgelaten. Van de 1e tot de 6e klas (toen heette dat nog zo) hebben ze zich lekker kunnen uitleven. Mijn zelfvertrouwen was daardoor in tegengestelde richting gedaald, van een 6 tot uiteindelijk een 1.
Mijn ouders konden alleen maar werkeloos toezien hoe hun oudste dochter een heel verlegen meisje werd dat weinig initiatieven nam. School nam het waar en deed niets.
Deze basis zette zich door op de HAVO. Geen vriendinnen. Ik bracht de pauzes door op de toiletten; daar was ik alleen en waren er geen sociale verwachtingen waar ik toch niet aan kon voldoen.
5 Jaar lang een behoorlijk eenzame middelbare school was het ver-en ge-volg van het pesten op de lagere school. Natuurlijk heeft mijn eigen houding daar ook enorm aan bijgedragen, maar zonder het kleineren denk ik echt dat mijn weerbaarheid een stuk groter zou zijn geweest.
Op de Pabo ging het een stuk beter. Ik had een klasgenoot die ook 'anders' was en dat klikte wederom. De 4 jaar totdat ik officieel "juf" was waren eigenlijk de eerste jaren dat ik van mijn schooltijd kon genieten.
Vorige week was ik even op de andere locatie van mijn school waar ik nu leerkracht ben. Ineens hoorde ik: "Maar ik heb toch bij jou in de klas gezeten vroeger? Wat leuk dat ik je nu hier tegenkom!"
Dat was D.
De D.
De D. die mijn lagere schooltijd verpest had.
De D. die gezorgd had dat ik pas op de Pabo van school kon genieten.
Ik kon alleen maar denken: " Je moest eens weten hoe jij mijn leven beinvloed hebt!", maar zei tegen haar: " Ja, ik geloof het ook!"en vroeg wat ze tegenwoordig doet. Ze is af en toe kapster en verder huisvrouw...
Nou D., ik ben toevallig een hele goeie juf, heb 3 kinderen, een eigen bedrijf en met mijn zelfvertrouwen zit het inmiddels ook wel goed!!
Ja...echt leuk...Je moest eens weten hoe jij mijn leven hebt beinvloed...
Heel raar hoe het leven kan lopen. Dat ik nu op mijn werk degene tegenkom die mijn lagere schooltijd tot een hel maakte had ik nooit kunnen bedenken.
Vanaf de tijd dat ik naar school ging voelde ik me anders dan anderen. Het liep nooit zoals ik wilde; op de een of andere manier werd het of ruzie, of stond ik uiteindelijk alleen omdat de anderen mij links lieten liggen. De 'sociale scripts' waren me niet duidelijk. Elke dag weer was het worstelen om te begrijpen waar de andere kinderen mee bezig waren en als ik er eindelijk achter was, waren ze alweer met iets anders bezig...
Gelukkig had ik 1 vriendinnetje. Zij was ook 'anders' en samen waren we een goed setje. Destijds waren we gewoon twee aparte kinderen; tegenwoordig zouden we allebei een stempel hebben gekregen. Zij het stempel Hoogbegaafd en ik het stempel Asperger.
In onze klas zat een meisje dat geen vader meer had, D. Zij had lang bruin haar en een hele grote mond. Door deze grote mond had ze veel 'vriendinnen'. Hun grootste hobby was het pesten van een klasgenootje...ik dus. Verbaal, fysiek, de hele rataplan hebben ze op me losgelaten. Van de 1e tot de 6e klas (toen heette dat nog zo) hebben ze zich lekker kunnen uitleven. Mijn zelfvertrouwen was daardoor in tegengestelde richting gedaald, van een 6 tot uiteindelijk een 1.
Mijn ouders konden alleen maar werkeloos toezien hoe hun oudste dochter een heel verlegen meisje werd dat weinig initiatieven nam. School nam het waar en deed niets.
Deze basis zette zich door op de HAVO. Geen vriendinnen. Ik bracht de pauzes door op de toiletten; daar was ik alleen en waren er geen sociale verwachtingen waar ik toch niet aan kon voldoen.
5 Jaar lang een behoorlijk eenzame middelbare school was het ver-en ge-volg van het pesten op de lagere school. Natuurlijk heeft mijn eigen houding daar ook enorm aan bijgedragen, maar zonder het kleineren denk ik echt dat mijn weerbaarheid een stuk groter zou zijn geweest.
Op de Pabo ging het een stuk beter. Ik had een klasgenoot die ook 'anders' was en dat klikte wederom. De 4 jaar totdat ik officieel "juf" was waren eigenlijk de eerste jaren dat ik van mijn schooltijd kon genieten.
Vorige week was ik even op de andere locatie van mijn school waar ik nu leerkracht ben. Ineens hoorde ik: "Maar ik heb toch bij jou in de klas gezeten vroeger? Wat leuk dat ik je nu hier tegenkom!"
Dat was D.
De D.
De D. die mijn lagere schooltijd verpest had.
De D. die gezorgd had dat ik pas op de Pabo van school kon genieten.
Ik kon alleen maar denken: " Je moest eens weten hoe jij mijn leven beinvloed hebt!", maar zei tegen haar: " Ja, ik geloof het ook!"en vroeg wat ze tegenwoordig doet. Ze is af en toe kapster en verder huisvrouw...
Nou D., ik ben toevallig een hele goeie juf, heb 3 kinderen, een eigen bedrijf en met mijn zelfvertrouwen zit het inmiddels ook wel goed!!
Abonneren op:
Posts (Atom)