Er zijn van die dagen dat alles misgaat. Vandaag is zo'n dag.
Vanochtend lang uitgeslapen, kids vermaakten zich prima. Hierna ben ik met W. verder gegaan met zijn spreekbeurt over autisme die hij dinsdag heeft; manlief had hem geholpen omdat ik altijd alles met de kids doe en dat inmiddels een beetje zat ben, maar er klopte niet veel van, alles stond nog door elkaar. Dus zijn we eerst samen de indeling gaan bekijken. Manlief boos omdat 'ik hem afviel'. Mijn bewoordingen over zijn resultaat waren dus blijkbaar weer fout geweest...Gevolg: ruzie.
Dit is het moeilijkst van mijn autisme; zodra mijn hoofd voller zit kan ik niet meer letten op de toon waarop ik iets zeg en komt blijkbaar alles rot mijn strot uit. Terwijl ik dan gewoon letterlijk bedoel wat ik zeg, wordt er alleen geluisterd naar hoe hard die woorden gezegd worden. In combinatie met een gevoelige man wordt dit steevast ruzie.
Dit terugkerende patroon zou zo eenvoudig voorkomen kunnen worden...
Als er nu eens begrepen zou worden dat iemand met autisme niet let op de toon waarop iets gezegd wordt en dat daar ook geen bedoelingen achter zitten (geen zinnen met dubbele bodem lees:verwijten), dan zouden deze communicatiemissers minder vaak voorkomen. Als 'de kop vol zit', is het communiceren op zich al lastig en vermoeiend genoeg. Als je dan ook nog moet letten op de toon of manier waarop je iets zegt, dan ontploft je hoofd zowat.
Dit is dan ook de oorzaak van veel ruzies bij stellen waarvan er een van de partners autisme heeft. De partner zonder autisme luistert vooral naar de toon waarop iets gezegd wordt en maakt van de gesproken woorden een compleet beeld. De partner met autisme zegt precies wat hij bedoelt en let niet op de toon. Dus bij de ene partner komt het gevoel voor de woorden, en bij de andere partner komen de woorden en telt het gevoel niet mee.
Aangezien de persoon met autisme dit gevoel niet kan vatten zal de partner zonder autisme dus zijn best moeten doen om de gesproken woorden te horen zoals ze gezegd zijn en de (eventuele zeer harde) toon hierbij moeten vergeten. Dit is vaak juist in conflictsituaties erg lastig omdat er dan emoties meespelen; dan deze emoties los moeten laten is voor de partner zonder autisme bijna onmogelijk. Helaas is dit wel de enige manier om uit dit conflict te komen. De persoon met autisme zal namelijk erg moeilijk kunnen begrijpen waarover de ruzie nu eigenlijk gaat; hij snapt niet dat de toon de oorzaak was omdat hij die toon niet belangrijk vindt of zelfs maar gehoord heeft!
Inmiddels ben ik het wel erg zat om steeds maar weer uit te moeten leggen dat ik vol zit en daarom zo spreek...Vermoeiend, dat autisme.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten