We kunnen niet zonder
We zijn geen eiland,
aangewezen op onszelf,
eenzaam en alleen in de grote massa.
We zoeken elkaar op.
We kunnen niet zonder contact.
We bouwen bruggen
om elkaar te vinden.
We trekken aandacht
met allerlei signalen.
We verlangen naar vriendschap,
naar een plaats in de groep.
Waar is die mens die op ons wacht?
Waar kunnen we ons verhaal kwijt?
Waar vinden we een helpende hand?
We zoeken elkaar op.
We kunnen niet zonder contact.
En we hopen maar dat anderen
onze toegestoken hand zien
en onze signalen opvangen.
We hopen maar dat we
de juiste sleutels kunnen vinden
om met elkaar om te gaan.
Want we zijn geen eiland,
maar een mens
die aangewezen is op een ander!
Uit: Bulletin, juni 2000
woensdag 16 maart 2011
maandag 28 februari 2011
"Ik leer anders!" Over beelddenkers
Rood licht betekent stoppen...Tegen oudere mensen zeg je U...Als je iets krijgt zeg je "dank je wel"...
Dit zijn regeltjes die duidelijk door mensen zijn bedacht. Je hebt een keuze of je deze regels opvolgt of niet. Dit zijn alle drie regels van sociale aard. Met sociale consequenties (boete, 'brutale vlegel!'). Het wel of niet opvolgen heeft geen gevolgen voor de cognitieve ontwikkeling.
Toch zijn er ook regels die door mensen zijn bedacht die wel degelijk invloed hebben op het wel of niet slagen op school...
'Dit is een 3'
'Zo ziet een b eruit'
'Bij 25 hoor je eerst een 5 maar we schrijven eerst een 2'
Dit zijn regeltjes die bedacht zijn; er is niets (natuurlijks) aan! Kinderen die een gemiddelde (vreselijk woord) ontwikkeling doormaken kunnen deze regels makkelijk eigen maken. Zij zijn rond hun derde jaar van een beelddenker overgegaan in een woorddenker.
Nu is er een klein percentage dat deze overstap niet maakt...die kinderen blijven heerlijke creatieve beelddenkers. Zijn (licht) chaotisch, impulsief, kunnen lekker dagdromen, hebben een geweldig ritmegevoel, komen snel tot originele oplossingen, hebben een ruimtelijk inzicht waar je U tegen zegt...kortom hele leuke mensen!
Nu is het onderwijs helaas meestal niet 'ingericht' op deze prachtige kids. Ze krijgen vaak de diagnose "Asperger", dyslexie, AD(H)D, enz. En waarom?
Omdat ze zich niet 'aanpassen' aan de regeltjesjungle!!
Gevolg: Kinderen die gefrustreerd raken omdat ze de leerstof niet in het koppie krijgen, leerkrachten die gefrustreerd raken omdat ze dezelfde som 'toch al zes keer hebben uitgelegd en het nog steeds niet landt' en gefrustreerde ouders omdat hun kind niet vooruit gaat met lezen en spelling of zelfs achteruit gaat!
Wat is het toch jammer dat deze groep de leerstof niet op die manier aangeboden krijgt die wel bij hen past; namelijk VISUEEL!
Het is zo simpel en het onderwijs hoeft echt niet bang te zijn dat er een cultuuromslag voor nodig is; bied bijvoorbeeld de spellingwoorden op een andere manier aan, laat Zien wat er gebeurt bij tafelsommen, maak het klokkijken logisch...
Ik als leerkracht ben nu vooral gefrustreerd omdat mijn groep 8 rugzakleerlingen hier al veel eerder mee in aanraking hadden kunnen komen, maar gelukkig kan ik ze dit schooljaar nog een geschenk meegeven: rekenen en spelling volgens de methode "Ik leer anders"!
De volgende stap is mijn collega's op de hoogte brengen van deze manier van lesstof overbrengen en dan ben ik er van overtuigd dat dit zich als een olievlek gaat uitbreiden...!
PAK DE OORZAAK VAN DE 'PROBLEMEN' AAN IPV ALLEEN DE SYMPTOMEN BESTRIJDEN!
In dit geval: niet steeds meer van hetzelfde fout aanbieden maar in 1 keer raak schieten!
Passend onderwijs gaat wat mij betreft ook echt elk kind passen!
Meer info over deze snelle en praktische methode:
http://www.leerproblemen-beelddenken.nl/
http://www.autihulp.nl
Impulsief? Creatief? Ruimtelijk inzicht? Dagdromen? Ritmegevoel?
Maar bovenal LIEF?
Dit zijn regeltjes die duidelijk door mensen zijn bedacht. Je hebt een keuze of je deze regels opvolgt of niet. Dit zijn alle drie regels van sociale aard. Met sociale consequenties (boete, 'brutale vlegel!'). Het wel of niet opvolgen heeft geen gevolgen voor de cognitieve ontwikkeling.
Toch zijn er ook regels die door mensen zijn bedacht die wel degelijk invloed hebben op het wel of niet slagen op school...
'Dit is een 3'
'Zo ziet een b eruit'
'Bij 25 hoor je eerst een 5 maar we schrijven eerst een 2'
Dit zijn regeltjes die bedacht zijn; er is niets (natuurlijks) aan! Kinderen die een gemiddelde (vreselijk woord) ontwikkeling doormaken kunnen deze regels makkelijk eigen maken. Zij zijn rond hun derde jaar van een beelddenker overgegaan in een woorddenker.
Nu is er een klein percentage dat deze overstap niet maakt...die kinderen blijven heerlijke creatieve beelddenkers. Zijn (licht) chaotisch, impulsief, kunnen lekker dagdromen, hebben een geweldig ritmegevoel, komen snel tot originele oplossingen, hebben een ruimtelijk inzicht waar je U tegen zegt...kortom hele leuke mensen!
Nu is het onderwijs helaas meestal niet 'ingericht' op deze prachtige kids. Ze krijgen vaak de diagnose "Asperger", dyslexie, AD(H)D, enz. En waarom?
Omdat ze zich niet 'aanpassen' aan de regeltjesjungle!!
Gevolg: Kinderen die gefrustreerd raken omdat ze de leerstof niet in het koppie krijgen, leerkrachten die gefrustreerd raken omdat ze dezelfde som 'toch al zes keer hebben uitgelegd en het nog steeds niet landt' en gefrustreerde ouders omdat hun kind niet vooruit gaat met lezen en spelling of zelfs achteruit gaat!
Wat is het toch jammer dat deze groep de leerstof niet op die manier aangeboden krijgt die wel bij hen past; namelijk VISUEEL!
Het is zo simpel en het onderwijs hoeft echt niet bang te zijn dat er een cultuuromslag voor nodig is; bied bijvoorbeeld de spellingwoorden op een andere manier aan, laat Zien wat er gebeurt bij tafelsommen, maak het klokkijken logisch...
Ik als leerkracht ben nu vooral gefrustreerd omdat mijn groep 8 rugzakleerlingen hier al veel eerder mee in aanraking hadden kunnen komen, maar gelukkig kan ik ze dit schooljaar nog een geschenk meegeven: rekenen en spelling volgens de methode "Ik leer anders"!
De volgende stap is mijn collega's op de hoogte brengen van deze manier van lesstof overbrengen en dan ben ik er van overtuigd dat dit zich als een olievlek gaat uitbreiden...!
PAK DE OORZAAK VAN DE 'PROBLEMEN' AAN IPV ALLEEN DE SYMPTOMEN BESTRIJDEN!
In dit geval: niet steeds meer van hetzelfde fout aanbieden maar in 1 keer raak schieten!
Passend onderwijs gaat wat mij betreft ook echt elk kind passen!
Meer info over deze snelle en praktische methode:
http://www.leerproblemen-beelddenken.nl/
http://www.autihulp.nl
Impulsief? Creatief? Ruimtelijk inzicht? Dagdromen? Ritmegevoel?
Maar bovenal LIEF?
maandag 7 februari 2011
En moet je me nu eens zien! Over pesten...
"Maar ik heb toch bij jou in de klas gezeten vroeger? Wat leuk dat ik je nu hier tegenkom!"
Ja...echt leuk...Je moest eens weten hoe jij mijn leven hebt beinvloed...
Heel raar hoe het leven kan lopen. Dat ik nu op mijn werk degene tegenkom die mijn lagere schooltijd tot een hel maakte had ik nooit kunnen bedenken.
Vanaf de tijd dat ik naar school ging voelde ik me anders dan anderen. Het liep nooit zoals ik wilde; op de een of andere manier werd het of ruzie, of stond ik uiteindelijk alleen omdat de anderen mij links lieten liggen. De 'sociale scripts' waren me niet duidelijk. Elke dag weer was het worstelen om te begrijpen waar de andere kinderen mee bezig waren en als ik er eindelijk achter was, waren ze alweer met iets anders bezig...
Gelukkig had ik 1 vriendinnetje. Zij was ook 'anders' en samen waren we een goed setje. Destijds waren we gewoon twee aparte kinderen; tegenwoordig zouden we allebei een stempel hebben gekregen. Zij het stempel Hoogbegaafd en ik het stempel Asperger.
In onze klas zat een meisje dat geen vader meer had, D. Zij had lang bruin haar en een hele grote mond. Door deze grote mond had ze veel 'vriendinnen'. Hun grootste hobby was het pesten van een klasgenootje...ik dus. Verbaal, fysiek, de hele rataplan hebben ze op me losgelaten. Van de 1e tot de 6e klas (toen heette dat nog zo) hebben ze zich lekker kunnen uitleven. Mijn zelfvertrouwen was daardoor in tegengestelde richting gedaald, van een 6 tot uiteindelijk een 1.
Mijn ouders konden alleen maar werkeloos toezien hoe hun oudste dochter een heel verlegen meisje werd dat weinig initiatieven nam. School nam het waar en deed niets.
Deze basis zette zich door op de HAVO. Geen vriendinnen. Ik bracht de pauzes door op de toiletten; daar was ik alleen en waren er geen sociale verwachtingen waar ik toch niet aan kon voldoen.
5 Jaar lang een behoorlijk eenzame middelbare school was het ver-en ge-volg van het pesten op de lagere school. Natuurlijk heeft mijn eigen houding daar ook enorm aan bijgedragen, maar zonder het kleineren denk ik echt dat mijn weerbaarheid een stuk groter zou zijn geweest.
Op de Pabo ging het een stuk beter. Ik had een klasgenoot die ook 'anders' was en dat klikte wederom. De 4 jaar totdat ik officieel "juf" was waren eigenlijk de eerste jaren dat ik van mijn schooltijd kon genieten.
Vorige week was ik even op de andere locatie van mijn school waar ik nu leerkracht ben. Ineens hoorde ik: "Maar ik heb toch bij jou in de klas gezeten vroeger? Wat leuk dat ik je nu hier tegenkom!"
Dat was D.
De D.
De D. die mijn lagere schooltijd verpest had.
De D. die gezorgd had dat ik pas op de Pabo van school kon genieten.
Ik kon alleen maar denken: " Je moest eens weten hoe jij mijn leven beinvloed hebt!", maar zei tegen haar: " Ja, ik geloof het ook!"en vroeg wat ze tegenwoordig doet. Ze is af en toe kapster en verder huisvrouw...
Nou D., ik ben toevallig een hele goeie juf, heb 3 kinderen, een eigen bedrijf en met mijn zelfvertrouwen zit het inmiddels ook wel goed!!
Ja...echt leuk...Je moest eens weten hoe jij mijn leven hebt beinvloed...
Heel raar hoe het leven kan lopen. Dat ik nu op mijn werk degene tegenkom die mijn lagere schooltijd tot een hel maakte had ik nooit kunnen bedenken.
Vanaf de tijd dat ik naar school ging voelde ik me anders dan anderen. Het liep nooit zoals ik wilde; op de een of andere manier werd het of ruzie, of stond ik uiteindelijk alleen omdat de anderen mij links lieten liggen. De 'sociale scripts' waren me niet duidelijk. Elke dag weer was het worstelen om te begrijpen waar de andere kinderen mee bezig waren en als ik er eindelijk achter was, waren ze alweer met iets anders bezig...
Gelukkig had ik 1 vriendinnetje. Zij was ook 'anders' en samen waren we een goed setje. Destijds waren we gewoon twee aparte kinderen; tegenwoordig zouden we allebei een stempel hebben gekregen. Zij het stempel Hoogbegaafd en ik het stempel Asperger.
In onze klas zat een meisje dat geen vader meer had, D. Zij had lang bruin haar en een hele grote mond. Door deze grote mond had ze veel 'vriendinnen'. Hun grootste hobby was het pesten van een klasgenootje...ik dus. Verbaal, fysiek, de hele rataplan hebben ze op me losgelaten. Van de 1e tot de 6e klas (toen heette dat nog zo) hebben ze zich lekker kunnen uitleven. Mijn zelfvertrouwen was daardoor in tegengestelde richting gedaald, van een 6 tot uiteindelijk een 1.
Mijn ouders konden alleen maar werkeloos toezien hoe hun oudste dochter een heel verlegen meisje werd dat weinig initiatieven nam. School nam het waar en deed niets.
Deze basis zette zich door op de HAVO. Geen vriendinnen. Ik bracht de pauzes door op de toiletten; daar was ik alleen en waren er geen sociale verwachtingen waar ik toch niet aan kon voldoen.
5 Jaar lang een behoorlijk eenzame middelbare school was het ver-en ge-volg van het pesten op de lagere school. Natuurlijk heeft mijn eigen houding daar ook enorm aan bijgedragen, maar zonder het kleineren denk ik echt dat mijn weerbaarheid een stuk groter zou zijn geweest.
Op de Pabo ging het een stuk beter. Ik had een klasgenoot die ook 'anders' was en dat klikte wederom. De 4 jaar totdat ik officieel "juf" was waren eigenlijk de eerste jaren dat ik van mijn schooltijd kon genieten.
Vorige week was ik even op de andere locatie van mijn school waar ik nu leerkracht ben. Ineens hoorde ik: "Maar ik heb toch bij jou in de klas gezeten vroeger? Wat leuk dat ik je nu hier tegenkom!"
Dat was D.
De D.
De D. die mijn lagere schooltijd verpest had.
De D. die gezorgd had dat ik pas op de Pabo van school kon genieten.
Ik kon alleen maar denken: " Je moest eens weten hoe jij mijn leven beinvloed hebt!", maar zei tegen haar: " Ja, ik geloof het ook!"en vroeg wat ze tegenwoordig doet. Ze is af en toe kapster en verder huisvrouw...
Nou D., ik ben toevallig een hele goeie juf, heb 3 kinderen, een eigen bedrijf en met mijn zelfvertrouwen zit het inmiddels ook wel goed!!
zondag 30 januari 2011
Er zijn van die dagen...over communicatiemissers
Er zijn van die dagen dat alles misgaat. Vandaag is zo'n dag.
Vanochtend lang uitgeslapen, kids vermaakten zich prima. Hierna ben ik met W. verder gegaan met zijn spreekbeurt over autisme die hij dinsdag heeft; manlief had hem geholpen omdat ik altijd alles met de kids doe en dat inmiddels een beetje zat ben, maar er klopte niet veel van, alles stond nog door elkaar. Dus zijn we eerst samen de indeling gaan bekijken. Manlief boos omdat 'ik hem afviel'. Mijn bewoordingen over zijn resultaat waren dus blijkbaar weer fout geweest...Gevolg: ruzie.
Dit is het moeilijkst van mijn autisme; zodra mijn hoofd voller zit kan ik niet meer letten op de toon waarop ik iets zeg en komt blijkbaar alles rot mijn strot uit. Terwijl ik dan gewoon letterlijk bedoel wat ik zeg, wordt er alleen geluisterd naar hoe hard die woorden gezegd worden. In combinatie met een gevoelige man wordt dit steevast ruzie.
Dit terugkerende patroon zou zo eenvoudig voorkomen kunnen worden...
Als er nu eens begrepen zou worden dat iemand met autisme niet let op de toon waarop iets gezegd wordt en dat daar ook geen bedoelingen achter zitten (geen zinnen met dubbele bodem lees:verwijten), dan zouden deze communicatiemissers minder vaak voorkomen. Als 'de kop vol zit', is het communiceren op zich al lastig en vermoeiend genoeg. Als je dan ook nog moet letten op de toon of manier waarop je iets zegt, dan ontploft je hoofd zowat.
Dit is dan ook de oorzaak van veel ruzies bij stellen waarvan er een van de partners autisme heeft. De partner zonder autisme luistert vooral naar de toon waarop iets gezegd wordt en maakt van de gesproken woorden een compleet beeld. De partner met autisme zegt precies wat hij bedoelt en let niet op de toon. Dus bij de ene partner komt het gevoel voor de woorden, en bij de andere partner komen de woorden en telt het gevoel niet mee.
Aangezien de persoon met autisme dit gevoel niet kan vatten zal de partner zonder autisme dus zijn best moeten doen om de gesproken woorden te horen zoals ze gezegd zijn en de (eventuele zeer harde) toon hierbij moeten vergeten. Dit is vaak juist in conflictsituaties erg lastig omdat er dan emoties meespelen; dan deze emoties los moeten laten is voor de partner zonder autisme bijna onmogelijk. Helaas is dit wel de enige manier om uit dit conflict te komen. De persoon met autisme zal namelijk erg moeilijk kunnen begrijpen waarover de ruzie nu eigenlijk gaat; hij snapt niet dat de toon de oorzaak was omdat hij die toon niet belangrijk vindt of zelfs maar gehoord heeft!
Inmiddels ben ik het wel erg zat om steeds maar weer uit te moeten leggen dat ik vol zit en daarom zo spreek...Vermoeiend, dat autisme.
Vanochtend lang uitgeslapen, kids vermaakten zich prima. Hierna ben ik met W. verder gegaan met zijn spreekbeurt over autisme die hij dinsdag heeft; manlief had hem geholpen omdat ik altijd alles met de kids doe en dat inmiddels een beetje zat ben, maar er klopte niet veel van, alles stond nog door elkaar. Dus zijn we eerst samen de indeling gaan bekijken. Manlief boos omdat 'ik hem afviel'. Mijn bewoordingen over zijn resultaat waren dus blijkbaar weer fout geweest...Gevolg: ruzie.
Dit is het moeilijkst van mijn autisme; zodra mijn hoofd voller zit kan ik niet meer letten op de toon waarop ik iets zeg en komt blijkbaar alles rot mijn strot uit. Terwijl ik dan gewoon letterlijk bedoel wat ik zeg, wordt er alleen geluisterd naar hoe hard die woorden gezegd worden. In combinatie met een gevoelige man wordt dit steevast ruzie.
Dit terugkerende patroon zou zo eenvoudig voorkomen kunnen worden...
Als er nu eens begrepen zou worden dat iemand met autisme niet let op de toon waarop iets gezegd wordt en dat daar ook geen bedoelingen achter zitten (geen zinnen met dubbele bodem lees:verwijten), dan zouden deze communicatiemissers minder vaak voorkomen. Als 'de kop vol zit', is het communiceren op zich al lastig en vermoeiend genoeg. Als je dan ook nog moet letten op de toon of manier waarop je iets zegt, dan ontploft je hoofd zowat.
Dit is dan ook de oorzaak van veel ruzies bij stellen waarvan er een van de partners autisme heeft. De partner zonder autisme luistert vooral naar de toon waarop iets gezegd wordt en maakt van de gesproken woorden een compleet beeld. De partner met autisme zegt precies wat hij bedoelt en let niet op de toon. Dus bij de ene partner komt het gevoel voor de woorden, en bij de andere partner komen de woorden en telt het gevoel niet mee.
Aangezien de persoon met autisme dit gevoel niet kan vatten zal de partner zonder autisme dus zijn best moeten doen om de gesproken woorden te horen zoals ze gezegd zijn en de (eventuele zeer harde) toon hierbij moeten vergeten. Dit is vaak juist in conflictsituaties erg lastig omdat er dan emoties meespelen; dan deze emoties los moeten laten is voor de partner zonder autisme bijna onmogelijk. Helaas is dit wel de enige manier om uit dit conflict te komen. De persoon met autisme zal namelijk erg moeilijk kunnen begrijpen waarover de ruzie nu eigenlijk gaat; hij snapt niet dat de toon de oorzaak was omdat hij die toon niet belangrijk vindt of zelfs maar gehoord heeft!
Inmiddels ben ik het wel erg zat om steeds maar weer uit te moeten leggen dat ik vol zit en daarom zo spreek...Vermoeiend, dat autisme.
vrijdag 28 januari 2011
Vooroordelen over autisme
Vandaag zei onze minister-president Mark Rutte op een vraag over de aanvaarde missie naar Kunduz in Afghanistan: "Ik wil me niet autistisch vasthouden aan een einddatum".
Dit soort opmerkingen zijn er mede de oorzaak van dat er nog zoveel vooroordelen over autisme bestaan. Juist iemand die met zijn opmerkingen zo veel mensen bereikt zou zeer zorgvuldig met zijn woorden moeten omgaan.
Vandaag is er weer een stapje teruggezet op de weg naar algemene bekendheid en acceptatie van autisme...Des te belangrijker blijkt het weer te zijn dat iedereen die te maken heeft met autisme van zich laat horen! Het is geen enge ziekte maar 'gewoon' iets wat het leven lastiger maakt en aanpassingen vereist van zowel de persoon met-alsmede de omgeving. Waarom is het heel normaal om iemand die in een rolstoel zit te helpen bij het boodschappen doen maar is het zwaar of ingewikkeld om iemand met autisme hierbij te helpen omdat de chaos van de supermarkt hem overweldigt?
Autisme is niet eng; het is alleen niet zichtbaar!
Laten we alsjeblieft zorgen voor een open communicatie; voorlichting en kennis is de basis voor het accepteren en vandaaruit een vanzelfsprekende hulp voor ons bijzondere mensen!
Reactie van @Reimeiltje:
Dit soort opmerkingen zijn er mede de oorzaak van dat er nog zoveel vooroordelen over autisme bestaan. Juist iemand die met zijn opmerkingen zo veel mensen bereikt zou zeer zorgvuldig met zijn woorden moeten omgaan.
Vandaag is er weer een stapje teruggezet op de weg naar algemene bekendheid en acceptatie van autisme...Des te belangrijker blijkt het weer te zijn dat iedereen die te maken heeft met autisme van zich laat horen! Het is geen enge ziekte maar 'gewoon' iets wat het leven lastiger maakt en aanpassingen vereist van zowel de persoon met-alsmede de omgeving. Waarom is het heel normaal om iemand die in een rolstoel zit te helpen bij het boodschappen doen maar is het zwaar of ingewikkeld om iemand met autisme hierbij te helpen omdat de chaos van de supermarkt hem overweldigt?
Autisme is niet eng; het is alleen niet zichtbaar!
Laten we alsjeblieft zorgen voor een open communicatie; voorlichting en kennis is de basis voor het accepteren en vandaaruit een vanzelfsprekende hulp voor ons bijzondere mensen!
Reactie van @Reimeiltje:
Maar wat niet zichtbaar is, is per definitie eng. En omdat je het toch niet ziet, kun je het net zo goed negeren. De mens als struisvogel. Rutte kent in ieder geval het begrip. Nu alleen nog leren wat het inhoudt... reimeltje
Abonneren op:
Posts (Atom)